Είναι νομίζω, συντρόφισσες και σύντροφοι, ευτυχής ιστορική συγκυρία ότι βρισκόμαστε σε ένα συνέδριο το οποίο καλείται να απαντήσει στο ερώτημα για το πώς μπορεί να πάει καλυτέρα η διακυβέρνηση στην οποία το κόμμα μας είναι κορμός. Και ναι, αυτό σημαίνει ότι βιώνουμε ένα πετυχημένο ιστορικό πείραμα. Δε θα μας επιβάλλουν οι αντίπαλοι να πούμε ότι ντρεπόμαστε πως του νικήσαμε σε αλλεπάλληλες   εκλογικές αναμετρήσεις, δε θα μας επιβάλλει το σύστημα της μιντιακής εξουσίας να ζητήσουμε συγνώμη που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη θέση της διακυβέρνησης. Θα τελειώσουμε οριστικά με την Αριστερά που αυτομαστιγώνεται, όχι με την Αριστερά που κάνει την αυτοκριτική της. Θα την κάνει την αυτοκριτική της κάθε στιγμή. Θα την κάνει όμως μέσα στον καμβά της ιστορικής μας δικαίωσης.

 Αναρωτηθήκαμε, και πρέπει να το κάνουμε συστηματικά, γιατί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή στη διακυβέρνηση; Γιατί ο λαός μας επέλεξε το δικό μας κόμμα όταν το παλιό σύστημα πολιτικής εξουσίας κατέρρεε; Γιατί δεν πήγε στο ΚΚΕ; Γιατί δεν πήγε στο ΔΗΚΚΙ; Γιατί δεν πήγε στο ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ; Γιατί δεν πήγε στους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ;  Γιατί δεν πήγε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Γιατί δεν ακολούθησε άλλες οδούς οδυνηρές για τη Δημοκρατία μας; Διότι ήταν το δικό μας ιδεολογικό και πολιτικό οπλοστάσιο που κατάφερε αυτό το ξέσπασμα μαζών, των αγανακτισμένων, να το κάνει πολιτική προοπτική και πολιτικό πρόγραμμα. Ήταν οι αναλύσεις μας για το τι σημαίνει ΑΡΙΣΤΕΡΑ και κινήματα. Οι αναλύσεις μας, οι οποίες πολύ νωρίς, όταν ήμαστε μικρό κόμμα, μας οδήγησαν να πούμε ναι χρειάζεται εκλογική συμμαχία, θυμάστε; Το 2011. Εκλογική συμμαχία και απλή αναλογική και διακυβέρνηση. Και τότε όλοι μας λοιδορούσαν. Και βέβαια η δικαιωμένη μας στρατηγική για την Ευρώπη. Η στρατηγική που μας οδήγησε από πολύ νωρίς να οικοδομήσουμε το κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, η στρατηγική που οδήγησε τα άλλα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να προτείνουν τον Αλέξη τον Τσίπρα ως υποψήφιο για την Προεδρία της Κομισιόν το 2014. Η στρατηγική που μας οδηγεί τώρα, ποιος θα το πίστευε ένα χρόνο πριν, να διοργανώνουμε με επιτυχία υπό τον Πρωθυπουργό τη Σύνοδο του Νότου; Ποιος το πίστευε ένα χρόνο πριν, συντρόφισσες και σύντροφοι;   Ποιος το πίστευε; Πόσοι γελούσαν; Πόσοι γελούσαν όταν λέγαμε ότι μπορούμε να το κάνουμε και να το καταφέρουμε;

 Μακριά από μας κάθε ανάλυση η οποία αρνείται να δει τα προβλήματα. Μακριά από μας αλλά, ερώτημα απλό, χωρίς την κυβέρνηση τη δική μας θα είχε επωφεληθεί ο λαός μας από το σχήμα των 100 δόσεων; Όχι. Θα είχανε πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία 2.500.000 ανασφάλιστοι; Όχι. Θα είχαν ανοίξει για πρώτη φορά όλα τα σχολεία με δασκάλους και βιβλία; Και θα το πω και θα το υπογραμμίσω και είμαι περήφανος ως μέλος αυτού του κόμματος και αυτής της κυβέρνησης. Αυτή η κυβέρνηση και ο υπουργός παιδείας βάλανε φέτος 20.000 αναπληρωτές εκ των οποίων οι 9.000 στην ειδική αγωγή. Και αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο μας ξεχωρίζει, μας αναδεικνύει και μας δικαιώνει και θα το λέμε παντού. Διότι δεν υπάρχουν μόνο τα δελτία ειδήσεων. Από τα δελτία ειδήσεων δεν περιμέναμε χαϊδολογήματα, δε διαπραγματευτήκαμε τα ωσάνά τους, δε διεκδικήσαμε την ευαρέσκειά τους. Κάναμε το καθήκον μας. Χωρίς την κυβέρνηση τη δική μας θα είχαμε εξασφαλίσει 300.000.000 από τους καναλάρχες, συντρόφισσες και σύντροφοι; Από τους φόρους που ψήφιζαν αλλά ποτέ δεν καταλόγιζαν, από τις άδειες οι οποίες ποτέ δεν υπήρξαν, κατά παράβαση του Συντάγματός μας. Γι’ αυτό και διαφωνώ. Διαφωνώ ριζικά με όσους λένε ότι το πρόγραμμα αυτό και η διακυβέρνησή μας ασκεί ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα. Τα ακραία νεοφιλελεύθερα προγράμματα, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι περιοριστικό πρόγραμμα. Αλλά τα ακραία νεοφιλελεύθερα προγράμματα δεν έχουν πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.

 Η συμφωνία αυτή είναι ένα μείγμα, το οποίο αποτυπώνει και τη δική μας πολιτική και αυτά που επεβλήθησαν από τους εταίρους μας. Αυτό θέλουνε να μας βάλουνε να ξεχάσουμε. Ότι υπάρχει στη διαπραγμάτευση αυτή και το δικό μας αποτύπωμα. Και γι’ αυτό πονηρά και ιδιοτελώς μας ρωτούν: Υιοθετείτε τη συμφωνία; Ότι και να απαντήσει κανείς είναι χαμένος. Διότι όταν πει ναι, αναλαμβάνει την ευθύνη και για όσα δεν έπρεπε να εφαρμοστούν και δε θα το κάνουμε. Και όταν πει όχι, είναι ένα βήμα πριν καταραστεί την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στη διακυβέρνηση. Και αυτή τη χάρη δε θα τους την κάνουμε. Είμαστε περήφανοι που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στο τιμόνι της χώρας. Δε θα είχαμε γλιτώσει συντρόφισσες και σύντροφοι ούτε τα 20 δις περισσότερη λιτότητα. Δε θα είχαμε γλιτώσει, ή μάλλον κάποιοι άλλοι θα είχανε γλιτώσει, οι παραχωρησιούχοι. Το ξέρουμε συντρόφισσες και σύντροφοι, το ξέρουμε 750.000.000 λιγότερα πληρώνει το ελληνικό δημόσιο από τις συμβάσεις τις οποίες κληρονομήσαμε. Είναι δευτερεύον αυτό; Είναι δευτερεύουσες όλες αυτές οι πολιτικές; Υπάρχει αριστερή συνείδηση που μπορεί αυτές τις πολιτικές και αυτές τις μάχες να τις αγνοήσει; Όχι δεν υπάρχει. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει. Και όλα αυτά θα πρέπει να τα λέμε με περηφάνια. Τι πρέπει να λέμε με περηφάνια και γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Έχουμε διαλύσει το παραμύθι των μονόδρομων. Το άγχος των αντιπάλων μας είναι να φύγουμε από τη διακυβέρνηση και να ζητήσουμε συγνώμη από το λαό και τον εαυτό μας που τη διεκδικήσαμε. Αυτό είναι το άγχος όλων των πορφυρογέννητων, όλων των μηχανισμών εξουσίας που βρίσκουμε κάθε μέρα μπροστά μας όταν πάμε να εφαρμόσουμε την κυβερνητική πολιτική σε όλα τα επίπεδα. Αυτό είναι το άγχος τους και αυτή τη χάρη δε θα τους την κάνουμε.

 Πρέπει να κάνουμε όμως μία χάρη στον εαυτό μας, στην ιστορία μας και στην στράτευσή μας στην Αριστερά. Να οικοδομήσουμε το κόμμα το οποίο πρέπει να είναι αντάξιο των περιστάσεων. Ένα κόμμα το οποίο θα ανοίξει τις πόρτες του. Θα ανοίξει τις πόρτες του και θα εντάξει απλό λαϊκό κόσμο, βεβαίως με πολύ αυστηρά κριτήρια, αλλά θα είναι πρώτο μας μέλημα να αυξήσουμε την επιρροή μας σε όλες τις δομές οργάνωσης της κοινωνίας, στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, στα επιμελητήρια για να μην είμαστε μια κυβέρνηση που το πρωί την καταριέται η ΚΕΔΕ, το μεσημέρι η ΠΟΕΔΗΝ και το βράδυ κάποιο επιμελητήριο επειδή κάποιοι θέλουνε να παίξουνε το ρόλο τους, με τις πολιτικές, γνωστές, σκοπιμότητες. Αυτό είναι το μεγάλο μας χρέος και σε αυτό το χρέος έχουμε άλλη μία ευκαιρία, με εκκίνηση αυτό το συνέδριο, να ανταποκριθούμε. Δεν ανταποκριθήκαμε με επάρκεια σε αυτό το χρέος όταν κερδίσαμε τις εκλογές του Γενάρη. Τότε ήτανε η μεγάλη δυνατότητα να φτιάξουμε το κόμμα αντάξιο της ιστορίας. Ποιο κόμμα; Το κόμμα που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Το κόμμα που θα εγγυηθεί την αριστερή, προοδευτική, μακροχρόνια διακυβέρνηση. Αυτή τη φορά θα το πετύχουμε όλοι μαζί με όρους δημοκρατίας, αλληλεγγύης και πίστη στις ιδέες μας.

 Σας ευχαριστώ.